Ciekawe teksty dziennikarskie

Z niepokojem obserwuję działanie wybijania klina klinem czyli kopanie Jarosława coraz bardziej lśniącym butem Lecha. Mimo iż po śmierci pisowskiego prezydenta zredukowałem swoją opinię na jego temat mając świadomość że obiekt krytyki nie może już niczego zmienić to jednak byłem daleki od wszelkich pokus pudrowania jego wizerunku w jakichkolwiek celach. Ilekroć stawałem się świadkiem tzw. ocieplania postaci L.K. przypominałem sobie rozmowę toczoną na pokładzie samolotu lecącego do Tbilisi. Tam nie było prezydenta-człowieka. Był chory na władzę nadęty buc bezwzględnie podważający panujące procedury. Pamiętam niszczącą lawinę którą Lech Kaczyński skierował przeciw kapitanowi Pietruczukowi.

Nie twierdzę że życiorys L.Kaczyńskiego składał się wyłącznie z błędów i wypaczeń. Jednak nie zamierzam przekreślić żadnego słowa krytyki które wypowiedziałem lub spisałem pod jego adresem. Padające dziś opinie wskazują iż lada moment może okazać się że kwestia budowy pomnika byłego prezydenta stanie się narodową koniecznością. Nie oceniam zasług L.Kaczyńskiego w dziele współtworzenia Solidarności. Oceniam jego prezydenturę której byłem świadkiem. Była to prezydentura najgorsza z możliwych. Nawet jeżeli związkowy dorobek L.Kaczyńskiego był piękną kartą jego historii to jako prezydent ta kartę z…ał.
Nie zwykłem czcić ludzi za to że byli kiedyś niewinnymi dziećmi. Nie zamierzam czcić tych którzy kiedyś w życiu poskładali potrąconego przez samochód zwierzęta. Jesteśmy ludźmi i nie dziwią mnie ludzkie odruchy nawet u kompletnych kanalii. Liczy się jednak całokształt , dorobek, świadomość.

Chrześcijaństwo uczy nadstawiania drugiego policzka, wybaczania wrogom i innych dupereli z których przestrzeganiem ma kłopot 99% wiernych. Jednak we mnie nie było nienawiści. Była gorycz a dziś jest pamięć. Pamięć która służy wspieraniu jednego jedynego celu „Nigdy więcej ludzi pokroju Kaczyńskich u władzy”. Rozmontowywanie pisu czynieniem jednego bubka antagonizmem drugiego jest kolosalnym nieporozumieniem. Czy Lechowi zawdzięczam to w jakim kraju żyję ? Być może. Zawdzięczam mu również projekcję tego w jakim kraju z całą pewnością nie chciałbym żyć.

Nawet jeżeli wszelkie znaki na niebie i ziemi gry politycznej wskazują iż Jarosława można zniszczyć pochwałą Lecha , popularnością pani H.Krzywonos czy ciepłymi opiniami o Migalskim to nie mam zamiaru w tym uczestniczyć. Grajmy uczciwie gdyż to co dzieje się prowadzi do tego że tak o Stalinie jak i Hitlerze można zacząć myśleć ciepło.

Kolejną medialną paranoję umocowano w wydarzeniach ważnych ale nie kluczowych. Kluczowa jest teraźniejszość i Przyszłość. Przeszłość postrzegam pozytywnie – nie muszę jej poprawiać. Nie zamierzam także zmieniać swojego stosunku do tych którzy ową przeszłość na każdym kroku deptali.
Nie zasłużyli na to.