Ciekawe teksty dziennikarskie

“Brak konsultacji społecznych” stał się ostatnio na tyle konstruktywnym argumentem, że premier starając się nadrobić zarzucaną mu zaległość postanowił stawić się na dywaniku u kwiecistego Ziobry. Wpatrzony niczym w Biedronia występującego pod koniec wielogodzinnych obrad, zdawał się chłonąć z uwagą sporządzoną na tę okazję populistyczną papkę. Po dobrych piętnastu minutach, premier prawdopodobnie zdał sobie sprawę z tego, że nawet najwybitniejszy umysł nie byłby w stanie przyswoić całokształtu problemów poruszonych w czarującym oratorium, dlatego sięgnął ukradkiem po zgiętą wpół kartkę papieru i długopis chcąc rozwiać ewentualne podejrzenia o brak zainteresowania. Kwiecisty Ziobro, wspierając się teatralnymi gestami niestrudzenie mówił i mówił.

W którymś momencie, umysł mój przeszyła myśl druzgocąca. Nie ma przecież lepszego sposobu na auto-lans niż ‘konsultacja społeczna’ lub ‘konsultacja z opozycją’. Czy wszyscy, którzy chcą takich konsultacji chcą jedynie lansować się obleśnie jak Ziobro? Konsultacja wymaga wysłuchania strony coś-roszczącej lub coś-postulującej i nie określono limitów czasowych takiego przedsięwzięcia. Sposób genialny a zarazem wyjątkowo podły z uwagi na uzasadnienie. Zastanowiło mnie również to, że wszystko o czym mówi Ziobro jest doskonale znane D.Tuskowi, a dokładnie jest tym co D.Tusk odrzucił z uwagi na rozumianą po swojemu wyższą konieczność. Czy to całe przedstawienie imitujące dialog mogło wpłynąć na zmianę czyichkolwiek przekonań? Wątpliwie. Premier udaje, że słucha, Ziobro udaje, że przekonuje, silniki kamer warczą bezgłośnie a cała Polska wytrzeszcza oczy.

Co to właściwie są konsultacje społeczne, konsultacje z opozycją? Gdy w latach 90-tych, przystąpiono do szerokich konsultacji społecznych mających na celu wypracowanie bardziej ścisłej ochrony amerykańskiej wartości intelektualnej, rozmowy – z uwagi na skrajne różnice zdań – zakończyły się fiaskiem. Po kilku latach uznano, że lepiej takie projekty przygotowywać potajemnie w wąskim gronie sympatyków regulowania. W wyniku nieudanych prób wdrażania plonów tych prac, pojawił się wniosek iż takie projekty trzeba przepychać tylnymi drzwiami. Skąd jednak wiara w to, że jeżeli coś nie dało się przepchnąć na początku przejdzie na końcu? Czy liczono na to, że wymrze pokolenie przeciwników?

Opozycja w ubiegłej kadencji była straszna. Nic dziwnego, że rząd postanowił w kolejnej, zastosować procedurę a’la ACTA. Jednak opozycja zmieniła się. Panie premierze, szanowny panie premierze, pan prezydent, tak oczywiście, proszę bardzo, przepraszam uprzejmie, życzę serdecznie + prezenty i uściski dłoni. Argumenty przy tym społeczne, wrażliwe, inteligentne. Na miejscu premiera również zastanawiałbym się nad tym “Co oni u diabła knują?”. Teraz uwaga, przedstawiam genialny pomysł wyjścia z sytuacji. Premier powinien ogłosić w ciągu najbliższych dni: “Rząd postanowił przekazać całą rezerwę skarbu państwa na socjal, postanowiliśmy też nie tworzyć limitów wiekowych przy emeryturach, postanowiliśmy wypłacać je już pracującym. Stadiony postanowiliśmy wyburzyć. Zastanawiamy się nad wspieraniem rozwoju portali wymiany plików P2P dzięki dotacjom unijnym. Zniesiemy wszelkie podatki, benzyna za darmo. Projekty budżetu będziemy poddawali codziennym referendom” itd.

Idę o zakład, że żadna z tych reform z uwagi na opór opozycji nie przeszłaby, za to notowania rządu podskoczyłyby do minimum 80%. Czy można w tym kraju i zresztą nie tylko w nim, cokolwiek zmienić? Obawiam się, że statystyka międzynarodowych dokonań takiej opcji nie potwierdza. Gdy konsultacje zmieniają się w lans i popisy pomysłowości w wymyślaniu warunkowego “za” i bezwarunkowego “przeciw”, gdy politycy chcą zapisać się w historii i myślą wyłącznie o czymś wielkim, gdy media są jakie są a big-biznes korzysta z tego, że dwóch się bije… zmiany zrobią się same. Choć co to dokładnie oznacza sam nie wiem.